Remember Brixton

Krankzinnigengesticht Shenley, Zuid Londen
Krankzinnigengesticht Shenley, Zuid Londen
11-02-2015 20:42



 

Een verpleegster die verdacht veel op haar zuster leek, sloeg een arm om Stella heen en bracht haar naar de badkamer. Hun lichamen voelden vertrouwd aan. Stella genoot van het lichamelijke contact dat zij niet van haar oudste zus kende.


Dat zij haar nu in een Engels gekkenhuis tegenkwam verbaasde haar niet. Toeval bestond niet meer. Stella liet zich de zorg vanzelfsprekend aanleunen en maakte grapjes door af en toe aan de stevige greep van de zuster te ontsnappen en om haar heen te dansen.

De verpleegster liet haar goedmoedig haar gang gaan. In de badkamer draaide zij twee grote kranen open boven een gigantische badkuip op gietijzeren pootjes; Stella schopte haar versleten schoenen uit, de zuster hielp haar bij het uittrekken van haar trui. Het dampende warme water sloot zich welddadig rond haar nek en nam haar gedachten moeiteloos mee de lucht in tot aan het fraai gestucte hoge engelenplafond.

 

Ze gaf haar het pilletje pas aan de rand van het ijzeren ledikant. Stella keek ernaar. Het lag in haar handpalm en zag er niet uit om op te eten. Intens blauw met een krijtachtige structuur, piepklein als het was, had het een pyramidevorm die Stella absoluut niet beviel. Toe maar, drong de zuster aan. Ze begreep dat ze nu geen grapjes kon maken, stopte het pilletje in haar mond en slikte. De verpleegster keek tevreden. Zij wenste haar welterusten en verliet het slaapzaaltje.

Stella haalde het vreemde pilletje onder haar tong vandaan en legde het op de vensterbank achter een gordijn. Laat in de ochtend schrok zij wakker uit een diepe slaap. Uitgehongerd.

 

In de huiskamer, een hoge balzaal met lichtbruin parket, hardglanzend van de eeuwenoude was, schuifelde een klein regiment bejaarden langs de muren in de rondte. Een enkeling staarde, weggedoken in een fauteuil, schijnbaar nietsziend en onbewogen naar een pluisje dat in het gesluierde zonlicht naar de grond dwarrelde. Het licht viel teder langs de versleten hoeken van eikenhouten meubilair, pluche kleedjes en brandende schemerlampen.

Luidsprekers in de muur produceerden een permanente stroom muzak; de huiskamer leek van droomstof gemaakt. Plotseling stond daar iemand aan de andere kant van het snookerbiljart middenin de huiskamer. Een jonge rastaman, rechtop en trots doorsneed de ruimte. Remember Brixton schitterden zijn ogen. De eerste rassenrellen van Londen smeulden nog na.

 

De muziek werd ondragelijk, evenals de sfeer van versufte bejaarden. Stella nam een aanloop, sprong op een stoel en haalde één voor één een paar decoraties van de muur. Met een klap vielen de eerste lijsten op de grond. Twee koppels in het wit geklede mannen stormden de huiskamer binnen. Stella schrok. Ze nam snel toevlucht tot de Aikido, rende recht op het eerste koppel af en draaide zich op het moment suprème om. Even was er niets, toen liet ze zich naar achteren vallen en bood het tweede aanstormende koppel elegant haar linkerbeen. Wat een prachtige techniek is het toch, dacht ze tevreden, terwijl zij werd weggedragen. Naar haar eerste spanlaken in de isoleer. Waar de lampen nooit uitgaan…

 

reacties  0 reacties reageren